بلندای سپیدار

^{قطاري به مقصد خدا مي رفت . لحظه اي در ايستگاه دنيا توقف کرد و پيامبر رو به جهان کرد و گفت:}

^{مقصد ما خداست. کيست که با ما سفر کند؟}

^{کيست که رنج و عشق توامان بخواهد؟}

^{کيست که باور کند دنيا ايستگاهي است تنها براي گذشتن؟}

^{قرن ها گذشت اما از بي شمار آدميان جز اندکي بر آن قطار}

^{سوار نشدند.}

^{از جهان تا خدا هزار ايستگاه بود. در هر ايستگاه که قطار مي ايستاد کسي کم مي شد. قطار مي گذشت و سبک مي شد. زيرا سبکي قانون راه خداست.}

^{قطاري که به مقصد خدا مي رفت به ايستگاه بهشت رسيد. پيامبر گفت : اينجا بهشت است.}

^{مسافران بهشتي پياده شوند. اما اينجا ايستگاه آخرين نيست.}

^{مسافراني که پياده شدند. بهشتي شدند. امااندکي، باز هم ماندند. قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند.}

^{آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت :}

^{درود بر شما ، راز من همين بود.}

^{آن که مرا مي خواهد، در ايستگاه بهشت پياده نخواهد شد.}

^{و آن هنگام که قطار به ايستگاه آخر رسيد ديگر نه قطاري بود}

^{و نه مسافري}

                           ((عرفان نظرآهاری))

ای پروردگار ما! بعد از آنکه ما را هدایت کردی، دلهای ما را به باطل متمایل نکن و رحمت خود را بر ما ارزانی دار، که تو بخشاینده ای.

آل عمران/8

خدایا! من کلی دعای مستجاب نشده دارم. چرا همه د عاهایم را مستجاب نمی کنی؟

شاید تقصیر من است که زیاد دعا نمی کنم و آن قدرها که لازم است صدایت نمی زنم. راستش، گاهی شیطان می آید وسط دعاهایم و توی دلم را خالی می کند. آن وقت من نا امید می شوم و می گویم اصلاً این دعا کردن چه فایده ای  دارد؟ خدا که جواب مرا نمی دهد.

اما وقتی به دعاهای قبلی ام فکر می کنم، می بینم چقدر خوب شد که خیلی هایش را مستجاب نکردی. اصلاً چقدر خوب است که تو همه دعاها را مستجاب نمی کنی.

    ((عرفان نظرآهاری))